In het redactiekrantje en op onze dashboards passeren cijfers. 18.959 bezoekers, lees ik zwart op wit. Indrukwekkend, maar toch ook een tikje abstract, zo’n cijfer.

Tot je aankomt op de Winterfair.

18.959 bezoekers: dat zijn rijen én rijen lezeressen die staan te popelen om een Libelle-wonderland binnen te stappen. Dat is geroezemoes, gelach – en soms ook een beetje gezeur. Het zijn ogen die glinsteren wanneer iemand een cadeautje uit een gigantische sjiekenbak mag vissen. En volwassenen die weer even kind worden op de draaimolen.

Het was druk – héél druk – en dat raakte me: zó veel mensen die naar de Nekkerhal afzakten, gewoon om erbij te zijn.

Rond een tafel vol gouden glitterstiften luisterden wij als redactie naar verhalen van lezers. Dochters die vragen om op hun verjaardag dat ene gerecht van Libelle te maken. Reportages die hen aanzetten om beter voor zichzelf te zorgen. Vaste rituelen, zoals eerst de column van Anne Davis lezen of hardop lachen met de rubriek ‘ben ik de enige die…’.

Het is bijzonder om te horen hoe Libelle voor zovelen een deel is van hun leefwereld. En hoe fijn ze het vinden om dat hier, samen, te kunnen beleven.

Ik ben benieuwd waar deze beweging ons zal brengen. Intussen zijn er al reizen: van de Libelle-cruise tot een bezoek aan het Libelle-wijndomein. Het voorbije weekend was er het Libelle Crea-café. Lezeressen versierden kerstkoekjes en bokalen. Het zijn stuk voor stuk activiteiten waar lezers elkaar ontmoeten, samen creëren of samen op avontuur gaan.

Ik droom verder. Van nog meer samen. Online, maar ook offline, zoals deze momenten tonen. Wie weet organiseren we in de toekomst seizoenswandelingen met onze lezeressen of gezellige picknicks. Er zit zó veel potentieel om die warme, hechte community tot leven te brengen.

Wanneer ik na de Winterfair ’s avonds naar het station wandel en op een perron vol mensen met Libelle-goodiebags sta, voel ik me glimmen van trots dat ik daar deel van mag uitmaken. Plots tikt iemand op mijn schouder: “Ben jij niet van Libelle Lekker?”
Ik lach. We slaan een praatje. Ze moet dezelfde trein nemen, en we babbelen verder.
En zo werd een getal op een dashboard een glimlach. Een gesprek. En een band die blijft.