The Economist, het invloedrijke Britse magazine, rolt op donderdag van de persen. Er hangt een gezonde stressy sfeer. Niet alleen hebben we een heel strakke deadline, ook qua kwaliteit moet het onberispelijk zijn. Iets vóór 14 uur worden de drukplaten aan alle persen verwacht. De volledige ploeg staat klaar om de pers zo snel mogelijk te laten draaien. Het voorbije uur werden de nodige voorbereidingen uitgevoerd. De transportrollen, de geleidingsstukken, oven, koelwalsen, vouwmachine… Alles werd gereinigd zodat, eens in productie, we de pers niet moeten stilliggen voor zichtbare vervuiling in het drukbeeld. 

Om 14.15 uur draaien de persen. Goede opstart! De eerste hindernis is genomen. Nu gaat het om kwaliteit. De eisen van The Economist liggen hoog. Er zijn heel strikte voorgeschreven kleurdensiteiten. Daarvan mag alleen in noodgevallen worden afgeweken. Ook het kleurregister moet perfect liggen. De controle van het magazine gebeurt elke week, tot in het kleinste detail, door een medewerker van The Economist. Daarna stelt hij een rapport op en geeft hij ons een score. 

De persen draaien intussen op volle snelheid. Mijn eerste werk: controle van het magazine aan de hand van de blauwdruk. Niet één, niet twee, maar drie keer controleer ik blad per blad op fouten of imperfecties. De voorbereidingen hebben hun doel bewezen: ik zie geen vervuiling, krassen, plooien… Tijd voor het echte drukwerk! Met de densitometer in de hand meet ik pagina per pagina uit. Zwart, blauw, magenta en geel moeten op de voorgeschreven densiteit gedrukt worden. Het is zoeken naar de goede balans tussen water en inkt om stabiel te kunnen drukken. Hier wat meer blauw, daar wat minder geel, even de aanpassing afwachten en opnieuw beginnen. Terug aanpassen, en terug controle. Tussenin bekijk ik de aangeleverd kleurproef. Die ziet er goed uit, weinig afwijking in kleur. Even de conducteur stimuleren om het kleurregister beter te krijgen, hier en daar zie ik nog een foto die uit register ligt. Opnieuw controle, bijsturing… De tijd vliegt, we zijn al een uur in druk. Over de kleurdensiteiten ben ik tevreden. Ik zie weinig schommelingen en ook de foto's benaderen de kleurproeven. Tijd om de bewijsnummers te nemen. Deze exemplaren worden gecontroleerd door The Economist. Nog even focus houden dus! Bewijsnummers 1ste katern zijn klaar. Vlug naar de andere pers voor het tweede katern. Hier begin ik opnieuw: controle , bijsturen, densiteit uitmeten en bewijsnummers nemen. Klaar! Alle katernen worden nu naar de verzamel machines gebracht. Als ze daar even gefocust zijn als aan de pers komt er zeker weer een goede score. 

Een week later, donderdagvoormiddag komt ons puntenrapport binnen. 
Applaus op alle banken, alweer een topscore van 20 op 20! Een score die we al zeven weken na elkaar behalen! Daarmee staan we eenzaam op kop en laten we drukkerijen in Singapore, Duitsland en New York achter ons…

20 op 20… Het geeft ons een goed gevoel!!