Bruno Bonte

In quarantaine

Bruno Bonte, Sales Rekruteringscommunicatie

07/10/2021

Het heeft meer dan anderhalf jaar geduurd voor het nu wereldberoemde Corona virus me te pakken kreeg. En dat terwijl ik ondertussen al enkele maanden volledig gevaccineerd ben. Eerst mijn vriendin, ik enkele dagen later. Hoe ze het kreeg is ons een raadsel. Hoe ik het kreeg, is simpel als je onder 1 dak woont en je er ook niet voor zorgt dat je het niet krijgt.
Plots moet je weer 2 weken binnenblijven. Ik ging wel stiekem ‘s ochtends mijn wandeling doen, want ik kwam toch niemand tegen. Mijn ochtend wandeling kan ik sinds maart 2020 niet meer missen.
Als grote filmliefhebber heb ik dan van de gelegenheid gebruik gemaakt om ’s avonds en tijdens de weekends enkele films te bekijken of te herbekijken. Ik ben geen Netflixer. Ik hou van het echte, ik hou van de materie. Zo heb ik een uitgebreide collectie Dvd’s , boeken , Vinyls, Cd’s waar ik me vaak in verlies.

Ik hou om een dvd uit zijn pochetje te halen, in de Dvd-speler te plaatsen en terwijl de dvd in de lezer schuift, lees ik nog even wat er op de cover geschreven staat. Dan ga ik in mijn zetel zitten en kan niemand mij meer storen. Een film kijken is heilig voor mij. Is een soort sacraal moment. Of het nu 1,5 uur duurt of 3 uren. Een film is pas afgelopen na het volledig verloop van de generiek. Ik heb het moeilijk als mensen de filmzaal verlaten op het moment dat de generiek loopt. Het is een teken van respect om te blijven zitten, voor iedereen die aan de film gewerkt heeft.
Zo heb ik tijdens mijn quarantaine de derde en laatste versie van Apocalyps Now (the final cut) gezien, ook enkele Franse meesterwerken van oa. Maurice Pialat, Jean Pierre Melville en Eric Rohmer. En een film die ik elk jaar minstens 1 maal herbekijk: Raging Bull.

Straks kan ik weer naar Buda in Kortrijk. Want een film moet je eigenlijk altijd in een zaal op groot scherm bekijken.

terug naar overzicht