Het zijn verwarrende tijden. Altijd en overal. Dat heb ik nooit eerder meegemaakt. Door corona natuurlijk, maar niet alleen omwille van dat virus en de beperkende maatregelen. We zijn intussen al het een en het ander gewend: thuiswerken is volledig in zijn plooi gevallen, van een zoom-sessie meer of minder kijken we niet meer op en zelfs het opbergen van reisplannen is simpelweg een kwestie van een knop omdraaien.

Nee, het echt verwarrende overviel me vorige week. Bij een zoom-sessie met de cheffen van KW. Het was meer een bruis- dan een zoommeeting: er werden plannen gesmeed. Voor nieuwe initiatieven, nieuwe rubrieken, nieuwe aanpak… Een heerlijke, spuiende fontein aan ideeën. Buiten was het ijzig koud, binnen kregen we het warm en voelden we al de lente en de zomer in ons opwellen. In mei zouden we dat doen, na de zomervakantie iets totaal anders – we houden de plannen nog even onder de radar – en we wisten zeker, corona zal ons geen strobreed in de weg leggen.

Tot ik mij ineens realiseerde dat ik het overleggen en het uitwerken, het brainstormen en het op de rooster leggen en het uiteindelijke finaliseren ervan… dat ik dat alles niet meer van dichtbij zou meemaken, hoogstens als buitenstaander. Het besef bracht me in verwarring, ik voelde me er zelfs eventjes niet goed bij.

We grapten wel eens over het pensioen. Dat was heel lang iets voor later en toen werd het iets voor volgend jaar. Maar zover zijn we intussen. Het feest van de arbeid wordt de eerste dag van mijn pensioen en dat is verdomd dichtbij. De verjaardag van mijn zoon – hij is dan 33 – zal mijn laatste werkdag zijn.

Het wordt een vreemd afscheid, in een lege redactiezaal. Ik was van plan om de collega’s op een tuinfeest te trakteren, maar het ziet er naar uit dat we dat mogen uitstellen en uitgestelde feesten hebben altijd iets belegens nog voor ze losbreken.  Zover zijn we nog niet. Eerst duik ik nog eens in mijn archief en haal er voor onze krant de tien spannendste, pakkendste en meest onverwachte nieuwsmomenten uit. Soms is het verleden ook iets om naar uit te zien.