“150 jaar na eerste telefoontje lijkt bellen op zijn retour: er gebeurt iets geks in hoofd van jongeren als ze moeten bellen” kopte vrt.be afgelopen week. Aanleiding was een bevraging door AXA Verzekeringen en Trendwolves bij 600 jongeren tussen 18 en 25 jaar over hun manier van communiceren. Bijna de helft van hen stuurt liever een mail of een bericht dan te moeten bellen.

Natuurlijk heeft de smartphone daar alles mee te maken. Hoe handig is het niet om een  whatsapp-groepje te maken als je een uitje plant? Een smsje te sturen om aan te geven dat je wat verlaat bent?  Of een vraag te stellen via Instagram of Snapchat? Je kan met één toestel mensen contacteren op de manier die jou het beste uitkomt, en iemand opbellen lijkt dan opeens iets ouderwets, niet meer van deze tijd. Toch denk ik dat de telefoon vastpakken (of net niet) ook wat met de ‘aard van het beestje’ te maken heeft. Niet weten wie de telefoon gaat opnemen, bang zijn om het verkeerde te zeggen of meteen moeten reageren op een vraag: voor veel mensen – en dan vooral jongeren die telefoneren niet gewoon zijn –  is het een uitdaging. Phone anxiety: het bestaat écht.

Omgekeerd vind ik het ook opvallend hoe moeilijk het geworden is om zélf nog iemand te bellen. Heb je een vraag over pakweg een elektronisch toestel, een vliegticket of je energiefactuur? Het antwoord luidt bijna altijd hetzelfde: download onze handige app, bekijk de FAQ of – nog frustrerender – zie pdf, pagina x. Alleen wie het volledige ‘druk toets x voor…’-menu doorloopt en daarna nog een tergend wachtmuziekje trotseert, krijgt uiteindelijk iemand aan de lijn. Ook in het professionele leven is er sinds een aantal jaren een grote shift aan de gang. Waar vroeger een telefoonnummer vanzelfsprekend was in een handtekening, merk je dat dat nu niet meer het geval is. Heel eerlijk? Ik vind dat raar…

Want toegegeven: er zijn zoveel goede redenen om voor een telefoongesprek te kiezen. Om te beginnen: het voordeel van de duidelijkheid. Veel miscommunicatie ontstaat juist omdat er nuances verloren gaan in e-mails of chats. Een bericht kan koud of onvriendelijk overkomen, terwijl dat helemaal niet de bedoeling was. Met een belletje – waar je toon en intonatie een belangrijke rol spelen –  haal je letterlijk de ruis weg. Een tweede voordeel is het persoonlijke aspect van een telefoongesprek. Een telefoontje naar een vriend of familielid wijst op meer verbondenheid dan een kort bericht. Idem in de werksfeer: iemand opbellen toont betrokkenheid en engagement, en bouwt ook vertrouwen op. Wanneer mensen elkaar horen spreken, ontstaat sneller een gevoel van samenwerking. En last but not least: telefoneren is het perfecte antidotum voor de voortdurende stroom aan berichten en notificaties die de hele dag door op je scherm oppoppen. Het is soms toch écht een verademing om weer even met iemand te kunnen praten?

Telefoneren ouderwets, niet meer van deze tijd? Nee hoor! Misschien moeten we ons gewoon veel vaker de vraag stellen: moet dit echt via tien berichten, of kan ik even bellen?