Het overkomt ons allemaal wel eens dat een situatie een vonk doet overslaan in ons brein en we een liedje in ons hoofd afspelen dat ons daarna niet meer loslaat. Een oorworm. Maar dan zonder het nummer eerst te horen.

Vandaag is dat alvast voor mij ‘Everybody Rejoice’. Everybody what? Dit nummer kennen we waarschijnlijk allemaal het best als ‘A brand new day’. Een klassieker uit de Wizard of Oz met de fantastische stem van Diana Ross. Om de oorworm ook bij jullie te lanceren:

Can’t you feel a brand new day?
Can’t you feel a brand new day?
Can’t you feel a brand new day?
Can’t you feel a brand new day?
En als dat niet lukt eens clicken op https://www.youtube.com/watch?v=IJFgwc1KzQ8

Sorry voor de oorworm.

Waarom ik aan dit nummer denk?

Dit nummer zou als gegoten passen in het repertoire van onze Roularta Band, een coverband samengesteld uit topmuzikanten uit verschillende afdelingen. De General Manager van Roularta Advertising, Philippe Belpaire, is alvast een begenadigd pianist. Het nummer brengt mij dan ook terug naar 11 januari. Het was verzamelen geblazen met al onze collega’s om de 70ste verjaardag van Roularta te vieren in de Carré in Willebroek. Regi was de ‘northstar’ van de avond maar ik heb even zeer genoten van onze Roularta Band als van onze eigen DJ talenten, Steven Vangenechten en Jeroen Van Raemdonck. Een frisse start van het jaar waarbij we collega’s die we niet zo vaak zien in de armen konden sluiten. Met een glimlacht op mijn gezicht denk ik terug aan hoe meer dan één collega opging in de ‘jaren 50’ dresscode.

Waarom ik nog aan dit nummer denk?

Op 25 januari gaven onze CEO, Xavier Bouckaert en CFO, Steven Vandenbogaerde een diepgaand inzicht in de drie kernpijlers van onze Strategie 2024-2027. Deze pijlers zullen de komende jaren onze bedrijfskoers bepalen. Deze strategie is niet alleen richtinggevend voor ons bedrijf, maar het is ook een roadmap die ons pad naar succes in de komende jaren definieert.

Voor mij persoonlijk zit er hierin ook een ‘brand new’ start. Samen met Stijn Brysbaert als product manager en Esther Sys als customer success manager ben ik de trekker voor de pijler Strategische Partnerships. Wij leggen bruggen met interne en externe partners om nieuwe lange termijn inkomsten te creëren die starten vanuit onze ‘kern’: onze content, onze merken, onze lezersrelaties,…

Tegelijkertijd een hele eer en uitdaging. Het is heel fijn om zien hoe collega’s ons aanspreken met ideeën om onze ambitieuze doelstelling waar te maken. Succes zullen we halen als ‘one team, one family’.

Waarom ik ook nog aan dit nummer denk?

Voor velen in al onze teams zit er in 2024 een nieuw elan in zijn of haar carrière. Zo kan je in de blog van mijn collega Hanna Thienpont alvast haar verandertraject volgen. In veel teams zijn naar aanleiding van de Strategie2024-2027 de rollen en verantwoordelijkheden hieraan aangepast. Soms nog wat zoekend maar gelukkig met frisse moed en het geloof in de ‘bestemming’. Ik ben alvast heel fier op de nabije teamleden die ik nieuwe verantwoordelijkheden zie opnemen en daarin de eerste successen boeken.

Nu voel je het zeker ook, die Brand New Day. Intussen koos ons communicatieteam zonder af te weten van deze blog voor een ‘Branded New Day’ als titel en centraal thema voor het event dat wij eind maart zullen organiseren om onze activiteiten rond branded content, ook wel eens native advertising genoemd, extra in de verf te zetten. Dit belooft een hoogtepunt in ons jaar te worden gezien we als advertentieteam met dit type van campagnes het verschil maken. We zetten de kracht van onze merken in en creëren content die past bij het dna van onze merken en lezers. We hebben dan ook een groot marktaandeel te verdedigen in dit advertentietype. Hier lees je later zeker meer over.

Voor nu…
Geniet van de winter, het leven en elkaar.

“Poeh, ik voel dat ik geen twintig meer ben”, lachte collega C. toen ik haar onlangs belde met een vraag over een klant. “Ik ook niet’’, grapte ik, “maar het was wel heel fijn om even te doen alsof!”  Voor wie het nog niet begrepen had: deze conversatie vond plaats op vrijdag 12 januari, de ochtend na de Roularta-party. Roularta werd 70, en dat werd passend gevierd met een spetterend feest in ware fifties-stijl in de Carré – een iconisch, heropgebouwd paviljoen van Expo 58 en dé uitgelezen locatie voor dit event. Uit alle hoeken van het land kwamen piekfijn uitgedoste collega’s naar Willebroek afgezakt. De sfeer zat er meteen goed in, met optredens van de Roularta Band en het dj-duo Van Raemdonck-Van Genechten die de perfecte opwarmers bleken voor hoofdact Regi. Ik had Regi nog nooit live aan het werk gezien en was toch wel onder de indruk. Sportpaleis of Carré: die man kan er wat van! De hele zaal ging uit de bol en shakete mee op zijn opzwepende beats.  We waren één grote happy bende, die avond, en ik maakte me de bedenking dat we dat gevoel van samenhorigheid moesten koesteren. En vasthouden.

“Il faut de tout pour faire un monde”, zei mijn grootmoeder zaliger altijd, en dat is nergens meer waar dan op de werkvloer, waar je in een spreekwoordelijke smeltkroes van persoonlijkheden terechtkomt. Introverte types en extraverte mensen,  einzelgängers en groepsspelers, creatieve geesten en nuchtere karakters, bedachtzame individuen en echte flapuiten, diva’s en stille krachten, échte inspirators en pietjes-precies: je komt ze vroeg of laat allemaal tegen. Elk op hun eigen manier zorgen ze voor een bepaalde dynamiek en bepalen ze de sfeer. Met sommige collega’s klikt het vanzelf, met andere gaat het connecteren wat moeizamer. Zelf behoor ik tot de groepen ‘extravert’ en ‘flapuit’, wat gelijkgestemden meestal wel prettig vinden, maar rustigere collega’s als ‘luidruchtig’ en ‘erg aanwezig’ kunnen ervaren (sorry, guys!).  Maar één ding is zeker: ik ben een teamplayer, altijd al geweest.

Verschillende types dus, waarmee je moet (leren) samenwerken. In je eigen team, maar ook daarbuiten. Want samenwerken is gewoon nodig. Samen ben je niet alleen sterker, maar kom je ook tot betere resultaten. En als er succesjes geboekt worden, is het zoveel fijner als je die ook met je collega’s kan delen. Samenwerken is ook eenvoudig, vind ik. Het gaat over mekaar stimuleren en inspireren. Maar ook over mekaar door dik en dun steunen en weten dat je op elkaar kan rekenen. Het is tenslotte niet het team met de beste spelers dat wint, maar wél de spelers met het beste team die winnen.

Of je het nu eenvoudig vindt of niet: Happie zet je op de goede weg. Dit engagement bundelt een aantal principes die makkelijk toepasbaar zijn om goed samen te werken en te functioneren in een aangename, respectvolle werkomgeving. Zo creëren we dat fijne samenhorigheidsgevoel. Niet alleen op de dansvloer, maar ook op de werkvloer!

Sinds januari ben ik begonnen aan een nieuw hoofdstuk in het Young Mediaholic Program en maak ik deel uit van het team Product Management en Data. Spoiler alert: ik ben verantwoordelijk voor een ongelofelijk interessant project en werk samen met ervaren mensen die me op dagelijkse basis veel bijleren. Dit gezegd zijnde, vind ik het belangrijk om eerlijk te zijn met jullie, dus laat me jullie even vertellen hoe de afgelopen vijf weken zijn verlopen voor mij.

Wisselen van team is niet vanzelfsprekend, of dat was het toch voor mij niet. Ik had mezelf er misschien ook niet voldoende mentaal op voorbereid, maar ik ging er initieel vanuit dat de overgang soepel zou verlopen. Mijn eerste twee dagen op het werk voelde ik me eenzaam, alsof ik zweefde tussen twee teams. Ik kende namelijk nog niemand in mijn nieuw team en ik voelde me ook geen deel meer van mijn vorig team. Ik ervaarde terug alle emoties die ik voelde tijdens mijn eerste dagen bij Roularta: onzekerheid, eenzaamheid, stress en prestatiedruk. Maar deze emoties waren eigenlijk niet terecht. Ik was niet eenzaam, allesbehalve zelfs.

Kim, Leonie, Jürgen, Marc en tal van andere collega’s zoals Kevin en Annelies ontvingen me met open armen. Dat is eigenlijk zelfs een beetje een understatement. Iedereen was héél blij dat ik er was: een nieuwe collega die haar volledige aandacht kan smijten op het herabonnering- en winback-project van Knack en Libelle. Iedereen nam hun tijd om met mij samen te zitten, kennis te maken en mij wegwijs te maken binnen het project en de afdeling. Ook had ik geen reden om onzeker te zijn, want ik word zo goed begeleid en opgevolgd in mijn nieuw project dat falen amper voelt als een mogelijkheid. Hiervoor zet ik graag even mijn meters, Kim Vansteenkiste en Leonie Bakker, in de spotlight. Iemand dat ook niet vergeten mag worden, is Veerle Hofman. Zij is namelijk de enige constante doorheen mijn traject. Dat ze mijn rots in de branding is bij Roularta, lijkt me een correcte verwoording. Ze vangt me op als ik het nodig heb, ze leest mijn emoties sneller dan dat ik besef wat er gaande is en haar advies motiveert me elke keer opnieuw.

Ik heb het hierboven al even vermeld tussen de soep en de patatten, maar ik ben verantwoordelijk voor het herabonnering- en winback-project van Knack en Libelle. Dit houdt in dat ik ervoor zorg dat de abonnees die de keuze maken om hun abonnement niet te verlengen of te vernieuwen, dit wel doen. Een boeiend project dat begon met onderzoek, de nodige programma’s leren kennen, het verschil begrijpen tussen herabonnering en winback, en het in kaart brengen van onze huidige aanpak. Ondertussen heb ik een plan van aanpak uitgewerkt dat momenteel under review is bij mijn collega’s en ben ik bezig met het uitschrijven van content om te gebruiken tijdens dit project. Later vandaag zit ik samen met de subscription marketeer van de Washington Post, om hun strategie beter te begrijpen. Zij hebben namelijk ook recent een project rond winback uitgevoerd en hadden erg positieve resultaten. Eerlijk, hoe cool is dat? 😀

Er zijn nog zoveel interessante zaken in verband met mijn project dat ik jullie zou willen vertellen, maar ik ga deze blog toch ergens moeten afsluiten. Ik voel me trots om te werken aan zo’n belangrijk project en ben dankbaar voor mijn collega’s en de opportuniteit die ik gekregen heb. Laat me gerust iets weten als je meer wilt weten over dit project, of spreek me eens aan in de gang, want ik vertel je er met veel plezier over. 😊

Begin januari, terug op de werkvloer na een gezellige eindejaarsperiode. Nieuwjaarswensen worden uitgewisseld, net als de verhalen over wat we allemaal gegeten hebben op kerstavond of oudjaar.Maar ook dat typische zinnetje hoor je altijd maar opnieuw terugkeren: Wat is jouw goede voornemen voor dit jaar?
Mijn antwoord is altijd kort en krachtig. Niets. Ik doe daar niet aan mee. Goede voornemens worden toch meestal geen volledig jaar volgehouden, dus dat bespaart me dan ook alweer een teleurstelling. Al moet ik toegeven dat ik er dit jaar toch misschien wel eentje heb.

Waar de Oempa Loempa’s in mijn eerste blog me deden denken aan mijn eerste keer in de drukkerij, zorgde deze maand een andere Oempa Loempa voor een bron aan inspiratie voor een nieuw boek. We keken naar de film Wonka, de prequel van Sjakie en de chocoladefabriek, in de bioscoop en het magische, onbezonnen verhaal deed me ook nu weer kippenvel krijgen. Wat moet het leuk zijn om zo’n verhalen te bedenken, zonder beperkingen. Waar alles kan en alles mag.
Als leerling in het vijfde leerjaar schreef ik mijn eerste verhaal. Iets over een oerwoud waarin vreemde dingen gebeurden. Het verhaal is nog nooit afgeraakt en als ik het nu opnieuw lees, is het uiteraard heel kinderlijk geschreven.
Hoewel ik dat verhaal graag wat ‘volwassener’ had herschreven, werd mijn eerste boek dat ik ooit voltooide geen avonturenverhaal, maar een thriller.
Drie thrillers later, voel ik het toch weer kriebelen om me te wagen aan een fantasievoller verhaal. Meer in de vorm van een jeugdboek.
De eerste pennenkrabbels zijn gezet en daarmee ben ik dan ook begonnen aan mijn goede voornemen van dit jaar: een vierde boek voltooien.

2024 belooft ook een spannend jaar te worden. Dit jaar is het al tien jaar dat ik offertes maak in hetzelfde erp-systeem. Iets waarin je blindelings je weg vindt en waarin alles vanzelfsprekend lijkt. Nu wordt er plaats gemaakt voor een totaal nieuw systeem. Het lijkt een beetje alsof we opnieuw van nul moeten beginnen.
Voor heel wat mensen zal dit een grote aanpassing zijn. Maar eens we het onder de knie hebben, zal alles weer vanzelfsprekend lijken. Een uitdaging waarbij we als collega’s als team zullen in slagen.

Wat de rest van 2024 voor ons in petto heeft, is nog een grote verrassing, maar laten we er vooral een magisch jaar van maken waarin al onze dromen mogen uitkomen.

Ondanks alle kommer en kwel die zich het voorbije jaar op het wereldtoneel afspeelde, waarbij ik nog altijd niet begrijp hoe het in gods- of andere naam mogelijk is wat mensen elkaar aandoen, waren er ook lichtpuntjes. Soms zijn ze voorbij nog voor je er bij stilstaat. Op andere momenten blijven ze een tijd in je hoofd hangen. Zo kreeg ik het spontaan warm van het woord koesterhuis, dat ik nooit eerder hoorde. Met dat initiatief wil het Berrefonds een plek bieden waar de ruime kring rond een overleden kind terechtkan voor troost, inspiratie, een luisterend oor, menselijke warmte of stilte.

De koesterkoffer kende ik al, om herinneringen te bewaren aan iemand die er niet meer is. Het kunnen spullen zijn die na iemands overlijden dat speciale plekje krijgen of iets wat iemand, al dan niet zwaar ziek, wil nalaten voor dierbaren. Het doet me wat denken aan die grote bananendozen op onze zolder, vol spullen van lang vervlogen tijden. Een aantal jaren geleden heb ik grote schoonmaak gehouden en dat werd een tocht doorheen heel wat herinneringen, die zowel mijn mondhoeken omhoog deden krullen als zilt vocht aan mijn ogen ontlokten. Als je tijd hebt, duik dan maar even mee: Kennisrecyclage.

Soms ontmoet je plots mensen die bijvoorbeeld bijna 40 jaar geleden mee voor items in jouw doos of koffer gezorgd hebben. Zo liep ik recent tijdens een uitvaardienst een jeugdtrainer en ploegverantwoordelijke tegen het lijf. Fijn om respect te tonen voor de persoon die we samen gekend hebben, kort van gedachten te wisselen rond wat me onder hun sportieve vleugels als 14- tot 16-jarige dreef en met elkaar te delen welk parcours we de voorbije decennia afgelegd hebben. Ik weet niet waarom, maar het beeld van een ketting komt in me op, met parels die aan elkaar geregen zijn. Afgewisseld met soms irriterende zandkorrels waarvan er nu en dan eentje, zoals de parabel het wil, als met de gave van een oester in zo’n kostbaar bolletje omgezet wordt. Zo verdient zelfs kommer gekoesterd te worden. Zeker wanneer persoonlijke kwel je na een stevige queeste naar je kwaliteiten leidt.

“De menselijke ziel is nu eenmaal zo ingesteld, dat eerder de schijn dan de werkelijkheid haar imponeert.” (Erasmus)

Die kwaliteiten verdienen een plekje in de koesterkamers van je hart, terwijl het bewuste besef ervan zich een stukje hoger tussen je oren mag nestelen. En wanneer er geen ruis op de vertrouwensrelatie tussen beide zit, kan je in alle authenticiteit door je biotoop glijden. Wanneer er storingen optreden, is het tijd voor een blik in de spiegel en de zelfreflectie of je bent en doet wie je ziet.  In alle mildheid. Kijk ook eens naar je context, naar wie er mee in jouw persoonlijke of professionele tuin glijdt. Waar voel je ruis? En vooral: vind je de wijsheid om te beseffen wat je wil of kan veranderen?

Mensen kan je niet veranderen, hoogstens proberen om hun perceptie bij te sturen wanneer je voelt dat ze niet de persoon zien die jij in de spiegel ontmoet. Laat het los wanneer het niet lukt of wanneer je ter wille van de context of anderen in een huid ‘moet’ kruipen die niet de jouwe is. En overweeg je opties waar en met wie je kunt doen wie je bent. Want je authenticiteit verdient een nest in alle koesterplekjes. Zorg dat je jezelf daar altijd her-innert.

wie
ik ben
is
wat je ziet

als
je niet komt
zoals je bent
kom je beter niet

Ik wens je een authentiek 2024, waarin je nieuwe herinneringen niet uitstelt, zodat ze voor warmte in je koesterkamers zorgen, lang voordat ze in de koesterkoffer van jezelf of je dierbaren terechtkomen.