Spreken voor publiek 2.0

Enkele weken geleden kreeg ik de vraag om tijdens de volgende P&O-teammeeting een presentatie te geven over de migratie van de KW-website naar WordPress. Een leuke uitdaging, want op die manier kon ik het project, waar we vorig jaar toch enkele maanden intens op gewerkt hadden, even in de ‘spotlights’ zetten bij de collega’s en meteen ook de teamleden bedanken voor de geleverde inspanningen.
Toch bezorgde het me ook wel wat gezonde stress. Voor een groot publiek spreken is immers niet onmiddellijk iets wat ik vaak moet doen. En dus probeerde ik me de tips die ik kreeg tijdens de opleiding ‘Spreken voor publiek’ voor de geest te halen.

Al snel werd me echter duidelijk dat een presentatie geven via Zoom toch net iets anders is dan voor een live-publiek. Tips zoals oogcontact maken, of kijken naar de mimiek van je publiek is niet eenvoudig in een Zoom-sessie met 60 collega’s waarbij de meeste hun camera hebben uitgeschakeld om de sessie niet al te zwaar te belasten.

Maar gelukkig zaten in de opleiding nog meer interessante tips: een logische structuur, een duidelijke Powerpoint met niet teveel inhoud op 1 slide,….En aangezien beelden sneller opvallen dan tekst alleen, zorgen enkele sterke visuele elementen voor wat afwisseling.

Mijn presentatie zou ook halfweg even onderbroken worden door een collega die 1 onderwerp meer in detail zou toelichten, wat voor extra dynamiek zou zorgen.
Wat vanzelfsprekend ook onmisbaar en waardevol is, is input van collega’s die de presentatie vooraf al eens kunnen doornemen en feedback geven.

Afgaand op de reacties die ik achteraf kreeg van enkele collega’s is de presentatie uiteindelijk goed verlopen. Maar wie weet, kan binnenkort misschien ook een opleiding ‘Spreken voor een online publiek’ georganiseerd worden. Ik zou me alvast zeker inschrijven!

Over halfvolle glazen en barbecues

Het is ondertussen al een tijdje geleden dat ik hier iets neerpende. Toen blikte ik achteruit, op een bewogen 2020. Maar tegelijk was ik ook hoopvol voor 2021.

Het glas is ofwel halfleeg of halfvol. Geef mij toch maar het tweede, want ik heb de helft al opgedronken 🙂 . Wat in die ene helft zat, smaakte verrassend maar lekker. Benieuwd naar wat nog volgt. Toegegeven, soms vind ik het ook jammer dat ik niet meer een vol glas voor me heb en krijg ik negatieve vibes en is dat glas dan toch weer halfleeg. Maar besef uiteindelijk: maak je zelf toch niet gek Broes, denk positief.

Dat blijft een evenwichtsoefening voor ons allemaal. Wat hadden we gehoopt nu al à volonté vrienden te kunnen zien, barbecues te houden, eindelijk Sting op Gent Jazz te zien na twee eerdere afgelastingen, op restaurant gaan, … Het zal nog even moeten wachten. Er is effectief licht aan het einde van de tunnel. En dat licht wordt zelfs vrij helder. Het piept nog wat onzeker, maar het valt niet meer te stoppen.

Benieuwd naar wat het “nieuwe normaal” wordt na corona! Veel zaken zullen echt als nieuw aanvoelen, die voorheen perfect normaal waren, ook in een werkomgeving. Het zal ons misschien leren relativeren en waarderen wat écht telt. Een goede werksfeer waarin we als van tijd tot tijd eens een grapje uithalen, een gekke brainstorm, een productieve meeting, een toevallige ontmoeting aan de koffiemachine, …

“Nieuw” voelt altijd een beetje onwennig aan, maar het is tegelijk ook spannend. Bring it on, dat “nieuwe normaal”! En benieuwd wat nog in dat halfvolle glas zit. Dan drink ik het wel leeg op één van die barbecues.

We lieten een stukje verleden achter, maar kijken vol spanning uit naar onze nieuwe werkplek. BMC, here we come!

Verhuizen. Een woord dat velen spontaan kippenvel bezorgt. Het doembeeld van opruimen en inpakken. Verhuizen mag dan wel klinken als iets heel praktisch, maar dat is het niet. Want bij een verhuizing kom je een stukje van je verleden tegen. Moet je beslissen welke herinneringen je meeneemt en welke nu definitief in de prullenbak mogen. En dat kan grappig, pijnlijk, emotioneel of net heel bevrijdend zijn…

Ik verhuisde zelf nog maar twee keer in mijn leven: van Limburg naar Brabant, en van Brabant naar Antwerpen. Best weinig, realiseer ik me, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de vele verhuizingen die ik professioneel meemaakte. Mijn eerste werkplek lag in hartje Brussel, wat ik als jong provinciaaltje wel héél erg spannend vond. Werken vlakbij de chique Avenue Louise was een belevenis, de eeuwige zoektocht naar een parkeerplaats nam ik er graag bij. Na een paar jaren werd die plek ingeruild voor een kantoor aan de rand van Brussel, waar vliegtuigen zo laag overvlogen dat je de ramen moest sluiten om te kunnen telefoneren. Lang geleden dus, toen ramen in kantoren nog open gingen! Vervolgens werd het bedrijf overgenomen en ging het richting Antwerpen, naar de beroemde Jan Blockxstraat waar onder andere Flair gehuisvest was. En zo verhuisde ik nog een keer of zes tussen Antwerpen, Diegem, Herent en Mechelen, om tenslotte bij Roularta te belanden. Eerst in Zellik, binnenkort dus in Evere.

Aan elke verhuizing ging opruimen vooraf. Nu zijn de meeste mensen die in de media werken notoire jagers en verzamelaars. Opruimen betekende dus jarenlang opgestapeld papier, tijdschriften, persmappen, knipsels en andere documentatie doorploegen en labelen met een ‘keep’ of ‘go’. Voor creatieve geesten die goed gedijen in een ‘désordre organisé’, was dit telkens een ware beproeving. Toch was dat opruimen ook best plezant: er werd behoorlijk wat afgelachen, herinneringen opgehaald en leuke anecdotes verteld. Daarna werd in stijl afscheid genomen van de oude werkplek met een afscheidsdrink. De niet meer zo frisse restjes kwamen ooit weken later boven op onze nieuwe werkplek. Omdat er geen vuilnisbakken meer voorhanden waren, hadden we die ook maar ingepakt en met de verhuizers meegegeven.

En dan word je op een mooie maandagochtend in Zellik verwacht voor een nieuwe opruimdag. Door corona hebben we al een jaar geen toegang meer tot onze vergaarde schatten, en – toegegeven – dat maakte het opruimen een pak makkelijker. Gedateerd, niet meer relevant, onbruikbaar, letterlijk en figuurlijk bestoft? Gezwind vlogen mappen met afgesloten projecten, oude tijdschriften en andere rommel de vuilnisbak in. Mamoune kon ons tempo bijna niet bijhouden, en tegen de middag was de klus geklaard. We lieten een stukje verleden achter, maar kijken vol spanning uit naar onze nieuwe werkplek. BMC, here we come!

Verwarrende tijden

Het zijn verwarrende tijden. Altijd en overal. Dat heb ik nooit eerder meegemaakt. Door corona natuurlijk, maar niet alleen omwille van dat virus en de beperkende maatregelen. We zijn intussen al het een en het ander gewend: thuiswerken is volledig in zijn plooi gevallen, van een zoom-sessie meer of minder kijken we niet meer op en zelfs het opbergen van reisplannen is simpelweg een kwestie van een knop omdraaien.

Nee, het echt verwarrende overviel me vorige week. Bij een zoom-sessie met de cheffen van KW. Het was meer een bruis- dan een zoommeeting: er werden plannen gesmeed. Voor nieuwe initiatieven, nieuwe rubrieken, nieuwe aanpak… Een heerlijke, spuiende fontein aan ideeën. Buiten was het ijzig koud, binnen kregen we het warm en voelden we al de lente en de zomer in ons opwellen. In mei zouden we dat doen, na de zomervakantie iets totaal anders – we houden de plannen nog even onder de radar – en we wisten zeker, corona zal ons geen strobreed in de weg leggen.

Tot ik mij ineens realiseerde dat ik het overleggen en het uitwerken, het brainstormen en het op de rooster leggen en het uiteindelijke finaliseren ervan… dat ik dat alles niet meer van dichtbij zou meemaken, hoogstens als buitenstaander. Het besef bracht me in verwarring, ik voelde me er zelfs eventjes niet goed bij.

We grapten wel eens over het pensioen. Dat was heel lang iets voor later en toen werd het iets voor volgend jaar. Maar zover zijn we intussen. Het feest van de arbeid wordt de eerste dag van mijn pensioen en dat is verdomd dichtbij. De verjaardag van mijn zoon – hij is dan 33 – zal mijn laatste werkdag zijn.

Het wordt een vreemd afscheid, in een lege redactiezaal. Ik was van plan om de collega’s op een tuinfeest te trakteren, maar het ziet er naar uit dat we dat mogen uitstellen en uitgestelde feesten hebben altijd iets belegens nog voor ze losbreken.  Zover zijn we nog niet. Eerst duik ik nog eens in mijn archief en haal er voor onze krant de tien spannendste, pakkendste en meest onverwachte nieuwsmomenten uit. Soms is het verleden ook iets om naar uit te zien.

Hier ben ik weer!

Mijn laatste blogpost dateert ondertussen al van een tijdje geleden. De tijd vliegt gewoon zo ongelooflijk snel. Zo snel dat ik bijna vergeet iedereen een gelukkig 2021 te wensen! Dat we elkaar snel terug mogen vastnemen, gezamenlijke uitstapjes plannen en mogen genieten van een goed concert of festival. Klinkt goed, niet?

Deze keer zullen we het niet opnieuw over Corona hebben. Nee, want daar hebben we onze buik al van vol. Ik toch in ieder geval. Deze keer wil ik het hebben over de reden waarom ik mijn blog eventjes heb uitgesteld: ik zat met mijn hoofd in de boeken. Begin september reikte Roularta mij een nieuwe uitdaging aan die ik enthousiast en met beide handen greep. Ik muteerde van HR Support Werving en Selectie naar de functie als Payroll Officer. Loonadministratie en sociale wetgeving… onderwerpen waar ik door mijn studies een beginnende kennis van had. Die kennis was helaas lang niet voldoende om alleen “mijn plan te trekken”. Extra opleidingen en ’s avonds vrijwillig de boeken induiken was tijdrovend maar ook noodzakelijk. Ondertussen zijn we een goede 5 maand verder en leer ik dankzij de fantastische hulp van mijn leidinggevende en dichte collega’s nog elke dag bij! Ik ben hen en Roularta dan ook dankbaar voor hun vertrouwen, geduld en uiteraard ook de kans.

Binnen Roularta ben ik lang niet de enige die intern verder evolueert. Zoals onze HR Talentcoördinator Kathy Corneillie in een eerdere blog (Evolueren in je job bij Roularta? Dat kan!) schreef, gaat zij bijna dagelijks in dialoog met collega’s om hun competenties in kaart te brengen en zo ook hun toekomst mee te helpen boetseren. Geweldig, toch?