Vorige week dinsdag zijn we officieel gestart aan onze 200ste sprint!
200 sprints of ongeveer 8 jaar geleden zijn we binnen ons content sites team beginnen werken volgens het scrum-principe. Dit is een Agile-manier van werken die ervoor zorgt dat projecten binnen een team op een vlotte manier worden opgeleverd tijdens een vooraf gedefinieerde tijdspanne. In ons geval duurt een sprint telkens 2 weken.
Doorheen de jaren hebben we het sprint-principe naar onze hand gezet door het aan te passen naar onze bedrijfseigen noden en wensen. Zo splitsten we 2 jaar terug het team op in een extra WordPress-team, een Mijn Magazines-team en een CIAM-team, zodat de verschillende teams specifiek zich konden focussen op een bepaald project.

De overkoepelende meetings, zoals de dagelijkse stand-up om 9u30 en de sprint retrospective (da’s een reflecterende meeting op het einde van de sprint) houden we wel nog gemeenschappelijk. Op die manier blijven de verschillende teams voldoende voeling hebben met de andere projecten.

De teamleden zijn doorheen de jaren ook onderling af en toe van team verwisseld, zodat ze op het juiste moment op het juiste project konden worden ingezet. Die flexibiliteit is dan ook een groot voordeel van de scrum-werking.

Benieuwd of we op het einde van deze 200ste sprint getrakteerd zullen worden op iets lekker… Bij onze 100ste sprint was dit alleszins het geval 😊.
En nu, op naar de volgende 200 sprints!

Part 3

Ondertussen ben ik al bijna 3 maanden aan het werk bij het marketing team van Libelle. Als één van de topmerken van Roularta heeft Libelle wekelijks acties om de verkoop te stimuleren. Die acties omvatten bijvoorbeeld wedstrijden om extra data te verzamelen, gratis cadeautjes om de losse verkoop te stimuleren, betalende producten die we ontwikkelen onder de Libelle brand, … Het marketing team is verantwoordelijk voor al deze acties & voor nog zoveel meer. De boeiende wereld van marketing wordt binnen een merk als Libelle mogelijks nog boeiender. Je bent namelijk met heel wat zaken tegelijkertijd bezig, van het ontwikkelen van zomertassen tot het op zoek gaan naar deals met partners, wat de functie erg levendig maakt. Anderzijds ligt de druk ook wel hoog. Bij een weekblad als Libelle zijn de nabije deadlines strak & is vooruitplannen noodzakelijk. Gelukkig heb ik collega & product manager (a.i.) Ilse om hier als duo tegenaan te gaan! Met haar jaren marketing ervaring op de teller, kan ze mij erg inspireren.

Ik heb op die korte tijd al erg veel bijgeleerd, aangezien vrij snel bepaalde verantwoordelijkheden en acties aan mij werden toegewezen. Ik geloof er dan ook 100% in dat je al doende het meeste leert. Tijdens deze fase van mijn traineeship ontdek ik meer & meer welke functie het beste bij mijn interesses en talenten past. Een brede marketing functie & een sterke, commerciële ondersteuning van een merk waar je in gelooft, leunt daar dan ook dicht bij aan. De variatie in dit soort functies spreekt me enorm aan. Geen enkele dag is hetzelfde; daar hou ik van!
Benieuwd hoe mijn marketing traineeship verder gaat? Lees dan zeker mijn blog!

Het moet een raar gevoel zijn voor de bladeren van de eiken mastodonten langs de gewestweg voor onze deur wanneer ze afscheid nemen van hun prachtige variatie aan herfstkleuren en onder een zachte lentebries twijfeldwarrelend hun val zo lang mogelijk uitstellen. Ook dit jaar landen er duizenden op de grasperkjes voor onze tuin, waar ze traag maar zeker een bruin dekentje vormen en zich overgeven aan de stilte. Tijd voor een ruimbeurt, een scenario dat zich zoals steeds tot in de winter nog een paar keer zal herhalen.

En toch gaat dat nu net een beetje anders. En niet alleen omdat ik zomers gekleed ben en me afvraag hoe vaak iemand zonnecrème smeert wanneer hij of zij met het vallend blad aan de slag gaat. Normaal gezien ben ik bij dat harken lekker ingeduffeld en krijg ik het na een paar minuten warm bij een stevige herfstwind of de eerste koude. Nu verwelkomt mijn voorhoofd al snel een aantal kriebelende zweetpareltjes die zich net als de bruine bladeren aan de zwaartekracht schenken. Vooral anders omdat ik ook in mijn hoofd aan het gritselen ga. In de natuur (bezig) zijn, opent altijd wat vlotter de poriën naar de onderste lagen van jezelf.

We waren, zijn en worden om dan geweest te zijn. Een proces dat al even natuurlijk en vergankelijk is als dat van die eik. Ik kijk naar één van de dikstammigen aan de overkant van de straat en vraag me af hoe hij jaar in jaar uit naar mij kijkt wanneer ik steeds grijzer en met een dunnere natuurlijke isolatielaag op mijn hoofd de resten van zijn bloeiperiode verzamel. Uiteindelijk zullen we beide alle bladeren van ons afgeworpen hebben en finaal terugkeren naar waar we vandaan komen. Wat blijft, zijn gecomposteerde herinneringen. Van warm en voedzaam tot koud en zuur, waarbij een dosis kalk de bodem wat kan regelen en een basis slakkenfilosofie een onevenwichtige ziel kan neutraliseren.

Het is een mooie manier om stil te staan bij nu, je niet terug te laten waaien naar wat was en je zeilen niet te fel te richten op wat misschien ooit zal zijn. Loslaten wat achter je ligt. Aanvaarden niet te weten wat voor je ligt. Hoogsensitieve personen (HSP) doen er bovendien best aan om zich niet te fel onder te laten bladeren door wat naast hen lag of ligt.

Een paar jaar geleden zijn we echt gestart met composteren. Het viel me al op hoe omvangrijk je verzamelde afval op korte tijd wordt, hoe snel die hoop letterlijk en figuurlijk beweegt van het leven en ook weer verkleint en voedzamer wordt als je het op de juiste manier aanpakt. Het gaat om evenwicht tussen afbraak en aanvoer. Om verluchting en regelmatig omzetten. Op die manier blijft de hoop ongeveer even groot en kun je op termijn je tuin continu voeden met natuurlijke bouwstoffen en de cirkel van fauna en flora ronden.

Als je dat niet doet, groeit de slechts gedeeltelijk rottende massa je vroeg of laat boven het hoofd, zonder echt te vergaan. Dat proces geldt niet enkel voor je tuin maar ook voor jezelf. Overweeg daarom eens in welke mate je gedachtecomposteren in je dagelijkse leven kunt mengen. Net als bij die afvalhoop vergt het voor de één ongetwijfeld wat meer oefening dan voor de ander. Een handleiding of een gedachtetuinier uit je omgeving kan je misschien op weg helpen. Zolang je maar manieren zoekt om te verluchten en om te zetten zodat je niet verstikt of verzuurt.

Wat me nog opvalt wanneer ik langs Vlaamse wegen rijd of fiets, is hoezeer onze tuintjes van elkaar afgescheiden zijn. Tijdens het najaar zie je dat niet enkel aan hekjes en omheiningen maar ook aan bladvrij of niet. Sommigen gritselen militair correct tot aan de lijn. Anderen een beetje erover. Nog anderen nemen het werk van buurman of -vrouw spontaan zelfs grotendeels uit handen. Daarnaast zijn er mensen die zich vooral irriteren aan het feit dat die van ernaast helemaal niets doet terwijl die van ernaast zich afvraagt of al dat werk van de ijverige rijver wel zin heeft omdat alles uiteindelijk toch vanzelf verdwijnt.

Terwijl ik dit schrijf is het alweer een aantal dagen bijzonder warm voor de tijd van het jaar. De temperaturen doen meer aan de lente denken dan aan de herfst. Een wel erg late Indian Summer.

Ook binnen de teams van Roularta Advertising hebben we op dit moment wel vaker het gevoel van een nieuw begin. De belofte die de lente ook elk jaar in zich draagt.

Dit jaar verwelkomden we al verschillende nieuwe experts in verschillende teams waarbij we intussen volop het talent zien ontluiken. Nieuw bloed brengt altijd nieuwe inzichten en verrijkende persoonlijkheden. Joris De Ryck begon eerder dit jaar als Product Manager en neemt nadrukkelijk het voortouw in onze digitale acceleratie. Heel verfrissend om zien hoe zijn ervaring bij een media agentschap ons onmiddellijk een ander perspectief geeft op onze aanpak. We hebben al veel van hem geleerd en stappen gezet om ons nog beter en sneller op onze markt af te stemmen.

Heel recent startte Olivier Dequinnemaere als research manager binnen het Insights Team van Els Michiels. Hij neemt een ruime research ervaring mee bij verschillende onderzoeksinstituten. Het is geweldig leerrijk om te begrijpen hoe dergelijke instituten tegen onze behoeften aankijken en oplossingen zoeken voor vaak complexe vragen. Tijdens zijn aanwerving ontdekten we ook nog eens een heel ‘interessante’ passie: roomijs. Ik kijk alvast uit naar de komende ‘echte’ lente.

Er maakte ook iemand een interne overstap naar ons team. Niels Landuyt kenden we al van aan het koffie-apparaat in Sint-Denijs-Westrem. Hij maakte de overstap van het team van Local Media naar het campaigning team. Hij trekt mee aan de kar om de digitale branded content dossiers op een zo aantrekkelijk en efficiënt mogelijke manier op onze sites aan onze lezers te presenteren. Het is fijn om zien hoe we over teams heen tot goede afspraken komen om dergelijke mutaties in alle respect te laten verlopen. Dit biedt unieke kansen om mensen te laten ontplooien binnen het bedrijf waarvoor ze graag werken. Wij zijn alvast heel tevreden met zijn eerste publicaties, naast natuurlijk het feit dat hij een fijne collega is.

We maakten ook keuzes om bepaalde dingen anders aan te pakken. Tot voor kort gebeurden alle data analyses binnen ons team met een eigen expert. Om mee(r) te kunnen genieten van een ruimere datakennis (van abonnementen insights, tot leesgedrag, tot advertentie kpi’s,…) en de talentpool die wordt opgebouwd sloten we aan bij het datateam. Onze eerdere expert die koos voor een uitdaging elders wordt dan ook vervangen binnen het datateam. Het adagio ‘One Team, One Family, One Planet’ nog maar eens in praktijk gebracht. De strategische discussies die we vandaag hebben zijn nog meer gefundeerd. Wij kijken er alvast naar uit om dit verder uit te diepen.

Van de schoolbanken plukten we Yusuf Özgün om onze advertentie technologie zo performant mogelijk in te zetten voor onze digitale advertentiecampagnes. Een fijne mix van Kaat Cossey, als bekend Roularta Ambassadeur en zijn meter, en Yusuf, als ‘groentje’ met nieuwe inzichten, zien we samen groeien en resultaten behalen.

In deze drukke periode waarbij we als reclameregie de eindsprint inzetten om de adverteerders maximaal aan ons te binden verscheen er na twee jaar ook opnieuw een CIM Studie. We zijn in het algemeen heel blij met de resultaten. Hoe kunnen we anders met een grote groep groeiers en daarnaast de hoofdvogels met het grootste weekblad (De Zondag) en het grootste betalende magazine (Libelle). Ook hier opnieuw het resultaat van heel fijn teamwerk.

We kregen veel complimenten. Misschien het meest onverwachte compliment was de kans om voor een tweede keer een Erasmus bezoeker te verwelkomen. De afdeling Insights & Product Management ontving recent Joyce Lamsens, Accountmanager bij Local Media. Zij kreeg een unieke ‘behind de scenes’ inkijk in het grootste onderzoeksproject dat we dit jaar opzetten samen met onderzoeksbureau Why5. Ze kan op die manier ook de eerste ambassadeur zijn van dit project binnen haar team. De Zondag en Krant van West-Vlaanderen maken dan ook naast al onze andere merken deel uit van dit project. Haar fris van de lever feedback is heel erg geapprecieerd. We gaan ermee aan de slag.

We staan, nu ik deze laatste zinnen intik, aan de vooravond van een jaarlijkse gewoonte met onze klanten, De Roularta Advertising Halloween Party. Een traditie die we nu al een aantal jaren claimen en een paar honderd klanten in Halloweensfeer ontvangt. We blijven een people business dus initiatieven als deze om onze mensen nog beter en persoonlijk te connecteren met onze klanten zijn van goudwaarde. De kleur van de bladen die stilaan van de bomen vallen. We drinken alvast een glas op jouw gezondheid.

Geniet van de herfst, het leven en elkaar.

Onlangs verscheen er een poll van onze Flair-collega’s op facebook: kan je nee zeggen op de vraag om meter/peter te worden of is dat not done? De vraag verhitte duidelijk de gemoederen, want er volgde meteen een stroom aan reacties. ‘Nee, dat kan je absoluut niet weigeren,’ meenden velen. Anderen waren het hier totaal niet mee eens: zij hadden de vraag vlotjes afgewimpeld. Iemand vond het net een compliment om gevraagd te worden, terwijl een andere dan weer waarschuwde voor het ‘lifetime commitment’, iets waar zij duidelijk niet veel zin in had. Tussen de reacties las ik ook veel teleurstelling van zowel ouders als petekinderen, omdat de meter of peter er op één of andere manier niet in geslaagd was om de verwachtingen in te lossen.

Persoonlijk vind ik dat je vooral heel goed moet nadenken over het meterschap. Want het is een engagement dat je maar beter ernstig neemt. Zelf heb ik het geluk om vier petekinderen te hebben tussen 17 en 31 jaar, en daar ben ik ontzettend trots op. Telkens wanneer mij de vraag om meter te worden gesteld werd, heb ik volmondig ja gezegd. Wat een eer dat mijn grote zus en drie van mijn beste vriendinnen deze speciale rol aan mij wilden toevertrouwen. En het voelde ook als een voorrecht om actief deel uit te maken van het leven van deze vier fantastische kerels én hun ouders.

Natuurlijk gaat het meterschap ook om cadeautjes en verwennerijtjes, maar eigenlijk zijn het vooral de aandacht en de kleine attenties die tellen. De oudste is intussen al lang afgestudeerd en doet nu ingewikkelde dingen bij een Nederlandse bank. Maar toen hij klein was, gingen we vaak met zijn tweetjes op stap, inclusief stiekeme bezoekjes aan McDonald’s. De tweede woont ver weg aan zee, maar toen hij onlangs voor de eerste keer papa werd, vond ik het ontroerend mooi dat hij me tijdens de babyborrel aan iedereen voorstelde als ‘mijn metertje’. De derde is een ontzettend lieve gast, die graag mee op vakantie gaat en die ik áltijd blij kan maken met mijn ‘home made’ spaghetti. En de vierde tenslotte, is geweldig knap en sportief en vindt het superfijn als ik naar zijn rugbymatch kom kijken. Feit is: ik heb met alle vier een goede band, en ze weten dat ik er voor hen ben. Als extra vertrouwensfiguur op de achtergrond. Als luisterend oor. Als supporter aan de zijlijn, letterlijk én figuurlijk!

Het zal dan ook niet verbazen dat ik ook bij Roularta al tweemaal ‘ja’ gezegd heb tegen het meterschap. Want het is essentieel om nieuwe collega’s een warm welkom te geven en ze te ondersteunen bij de start van hun nieuwe job. Naast hulp bieden bij allerlei praktische dingen, vind ik het vooral belangrijk om mijn opgedane kennis en ervaring te delen, zodat onze nieuwkomers de job (nog) leuker, interessanter én aangenamer vinden. En mijn metekinderen bij Roularta weten: ik ben en blijf hun grootste supporter. Aan de zijlijn.