Voor het eerst ooit werden de Roularta Editorial Awards uitgereikt. Een initiatief om alle schrijvende en ontwerpende pennen van de Roularta-redacties in België samen te brengen. Eindeloze kuddo’s aan de persoon, die met het idee kwam om het vele talent van onze journalisten binnenshuis eens in de kijker te zetten. Over twaalf categorieën heen werden verschillende mensen gelauwerd voor hun artikels, reportages, dossiers, video’s, podcasts, ontwerpen en ga zo maar door. De award in kwestie was een prachtige tekening van een vulpen als een pauw, want – zoals Brihang ooit zong – zijn er nu veel meer ogen die kijken naar onze pen.

Deze eerste Roularta Editorial Awards zullen mij vooral bijblijven als een heel inspirerend moment, waar ik kon kennismaken met andere redacties. We hoorden over grensverleggende reportages in de gevangenis door Le Vif, onderzoeken naar welzijn bij de burgemeesters door De Krant van West-Vlaanderen en baanbrekende opiniestukken, waar politici op de vingers getikt worden door Knack. Maar ook de beste podcast van Libelle naar aanleiding van hun 80-jarg bestaan en acties, zoals de Beleggerschallenge van Trends werden gehuldigd. Content in alle vormen, kleuren en media kwamen aan bod. Het bewijst dat onze redacties veel in hun mars hebben en dat we in staat zijn tot nog veel grotere dingen als we onze krachten bundelen.

Zelf mocht ik ook een award mee naar huis nemen, die van Beste Social. Het afgelopen jaar zette KW grote stappen op vlak van videocontent. Eén van de video’s, die meer dan een half miljoen views haalde op sociale media, was die van mijn bezoek bij imker Charly Derycke in Poperinge. Hij stond deze zomer meer dan 300 uur op wacht bij zijn bijenkasten om ze te beschermen tegen Aziatische hoornaars. Gewapend met zijn elektrische raketjes doodde hij meer dan 1.000 van die gevaarlijke exoten. Het succes van de video toont ons dat we het niet altijd zo ver moeten zoeken. Gewoon het leven, zoals het is, kan erg boeiend zijn. Een greep uit het dagelijkse leven, waar mensen een weerspiegeling in zien van zichzelf.

Deze uitreiking onderstreept de vele sterktes van het brede merkenaanbod van Roularta. Collega Mieke Verhelle verzamelde de werken van alle genomineerden en gelauwerden. Zo hebben we een hele nieuwe portie leesvoer en ik kijk er naar uit om dingen op te steken van mijn collega’s. De uitreiking prikkelde mijn zin om nog meer verborgen onderwerpen te zoeken en mooie verhalen in the spotlight te zetten. Het kriebelde om nog ambitieuzer uit de hoek te komen en dit jaar nog zotter te durven dromen. Ik kijk uit naar wat 2026 onze redacties zal brengen, welke grenzen we nu zullen opengooien, taboes doorbreken. Daar herinnert de vulpenpauw aan de muur mij nu iedere dag aan.

Aan het einde van het jaar was ik te gast in een podcast. De interviewer vroeg me om kritisch naar zijn podcast te kijken: hoe kon hij het format verbeteren — en daarmee ook de ervaring voor zijn luisteraars en klanten?

Tijdens dat gesprek begon ik zelf weer eens goed na te denken. Want de essentie van een goed verhaal zit niet zozeer in het makerschap, maar in het vermogen om goed te luisteren. En ik weet niet of je het doorhebt, maar: heel veel mensen luisteren dus niet.

Toen ik nog als radio-dj bij de landelijke radio werkte, vroeg ik me vaak af waarom mensen niet reageerden als ik een oproep deed, bijvoorbeeld voor een prijsvraag. Terwijl ik zeker wist dat er mensen naar de radio luisterden. Totdat een collega me wees op een onderzoek waaruit bleek dat veel mensen de radio wel aan hebben staan, maar eigenlijk niet luisteren. Dat vond ik zó vreemd. Want waarom zet je iets bewust aan als je er vervolgens geen aandacht voor hebt?

Later, in gesprekken met verschillende mensen, ben ik daar actief op gaan letten. Wat me steeds vaker opviel: mensen luisteren niet echt naar wat je zegt. Ze horen de woorden wel — hun oren doen het prima — maar luisteren…? Dat is iets anders.

Wat je vaak ziet, is dat mensen vrij snel het gesprek naar zichzelf toe trekken. Jij vertelt iets, en vrijwel direct volgt: “Nou, ik had laatst precies hetzelfde…” of “Dat hoorde ik mijn moeder ook zeggen…” Wat hier zo kenmerkend aan is, is dat het woord ‘ik’ meteen de boventoon voert. Terwijl bij écht goed luisteren dat woord vrijwel volledig ontbreekt.

Goed luisteren betekent namelijk een paar dingen:

1. Je bent oprecht geïnteresseerd in het verhaal van de persoon tegenover je.
2. Je stelt vragen die verdiepen of verhelderen, in plaats van het gesprek over te nemen.
3. Het gaat nu even niet om jou. Jij komt later wel weer aan de beurt.

Wat je hiermee bereikt, is meer dan je denkt. Je bouwt een diepere connectie op, de relatie wordt sterker en je geeft de ander het gevoel dat jij te vertrouwen bent.

Voor mij werd deze les prachtig samengevat in de serie Ted Lasso. In een scène tijdens een potje darten wordt Ted onderschat door zijn tegenstander — hij is tenslotte een Amerikaan, dus hij zal wel niks weten van darten. Dan vertelt Ted een kort verhaal en sluit af met een zin die mij altijd is bijgebleven:

“Be curious, not judgmental.”

Nieuwsgierigheid begint bij luisteren. De scène kun je hier bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=CDRXv80F3U

De feestdagen zijn voorbij en het nieuwe jaar is begonnen. Even vrij zijn van werk vind ik altijd fijn, maar het hoeft van mij niet te lang te duren. Ik ben vrij ongeduldig en lange kerstdiners of vakanties die vooral uit verplichtingen bestaan, zijn niet helemaal mijn ding. En toch kijk ik er, nu alles achter de rug is, met een glimlach op terug. Misschien komt dat ook doordat ik dit schrijf onder een dekentje op de bank, met mijn hond tegen me aan en een dikke laag sneeuw buiten.

In mijn vorige blog vertelde ik over de afwisseling in mijn werk bij Roularta. Als ik nu naar mijn agenda voor deze maand kijk, zie ik dat meteen weer terug. Ik ga nieuwe mensen ontmoeten op het gebied van partnerships, maar er is ook ruimte om te leren en te verdiepen. De volledige Knipmode-collectie voor alle twaalf de edities van 2026 is inmiddels ontworpen en wordt nu verder uitgezet door het team. Dat geeft mij ruimte om even uit de ontwerpstand te stappen en mijn nieuwsgierigheid op andere vlakken te volgen.

Eind deze maand staat er een tweedaagse training Lead & Ondernemerschap op de planning. Dat moment deed me beseffen hoe vanzelfsprekend leren bij Roularta eigenlijk is geworden in mijn dagelijkse werk. Het zit niet in vaste stappenplannen of vooraf bepaalde leerdoelen, maar juist in het vertrouwen om te mogen doen. Door te proberen, keuzes te maken en verantwoordelijkheid te nemen, leer je hier misschien wel het meest.

In mijn rol als hoofdredacteur ervaar ik dagelijks hoe vertrouwen zich vertaalt naar vrijheid. Vrijheid om beslissingen te nemen, om dingen anders aan te pakken en om te experimenteren. Niet alles werkt meteen zoals je het vooraf had bedacht, en dat kan soms best spannend zijn. Tegelijkertijd is er altijd ruimte om te kijken wat je ervan leert, in plaats van alleen te focussen op het eindresultaat. Die leermomenten zitten vaak in kleine dingen. Een gesprek met een collega uit een ander team, samen sparren over een strategische keuze of het bijstellen van een idee dat in de praktijk toch anders uitpakt. Juist die momenten zorgen ervoor dat ik scherper word in mijn werk en bewuster keuzes maak.

Door trainingen te blijven volgen en nieuwe verantwoordelijkheden te krijgen, voelt ontwikkeling voor mij niet als iets wat ‘bovenop’ mijn werk komt. Het is er onderdeel van. Ik groei omdat ik betrokken ben, eigenaarschap ervaar en word uitgedaagd om verder te kijken dan mijn eigen takenlijst. Met die gedachte stap ik het nieuwe jaar in: nieuwsgierig, leergierig en met zin om te blijven ontdekken binnen Roularta.

Nadat de kranten traditiegetrouw alle mogelijke eindejaarsoverzichten uit de persen hebben gedrukt, is het op deze laatste dagen van het jaar ook even aan mij voor een terugblik. Met een tasje thee in de hand nestel ik zoals gewoonlijk onder mijn sjaal aan mijn bureau.

Als ik mijn jaar bij KW in één woord moet omschrijven, dan kies ik voor het omstreden, maar doodeerlijke ‘turbulent’. Ik startte het jaar vol energie. Op vergaderingen braken we ons hoofd over potentiële grote projecten, zochten we naar goede onderzoekdossiers om uit te werken en durfden we dromen van een mooi volgeplande en goed uitwerkte agenda. Maar zoals een welgekende Nederlander ooit zong: ‘de meeste dromen zijn bedrog’.

De realiteit draaide heel wat anders uit. Steeds dook er van alles op, waardoor ambitieuze plannen moesten wachten of opschoven. Zoals de onderbezetting op de redactie door een misverstand en een overlap van vakanties, de nieuwe opdrachten, die er dit jaar bijkwamen voor De Zondag, het in gebruik nemen van het nieuwe platform Woodwing na een maandenlange voorbereiding door adjunct-hoofdredacteur Tim Vansteelandt. We hebben geroeid met de stokken, takken en spatels, die we vonden.

Veel dingen om uit te leren. Maar toch mogen we nu ook even de tijd nemen om trots te zijn op het werk dat we dit jaar verzet hebben. Dankzij de vele inspanningen van de hele redactie haalde de website van KW in 2025 topcijfers en op sociale media bereikten we meer mensen dan ooit. Met de kleine verhalen raakten we soms nog de mensen het meest van allemaal. Zo deelde ik deze zomer de oproep van Febe uit Diksmuide, wiens ring met de as van haar overleden broer gestolen werd. Enkele dagen later werd de ring teruggevonden op straat in een plastiek zakje samen met een kopie van mijn artikel. Mijn hart liep over van vreugde voor Febe. Zo werd ik verrast over de positieve en directe impact, die ik kan hebben als journalist.

Naast mijn werk op de redactie mocht ik meehelpen aan het project ‘Young Roularta’. Het was een leerrijke ervaring waarbij ik in contact kwam met jonge mensen van op allerlei afdelingen. Een nieuwe wereld ging open en met een resultaat, dat hopelijk Roularta vooruit helpt. Bovendien mocht ik dit jaar ook voor het eerst mijn gedachten over het werkleven hier neerpennen in deze blogs.

Kortom, hoe neerslachtig ik mij soms ook voel wanneer we onze ideeën alweer niet allemaal uitgewerkt krijgen, we onszelf opnieuw voorbij spurten om de deadline te halen of wanneer het schrijven weer eens vastloopt. Toch is het een jaar waarin ik best preus mag zijn op mijn verwezenlijkingen en die van mijn team. Ik hoop dat ik 2026 kan starten met vernieuwde energie. Dat ik de ambitie mag terugvinden om in het nieuwe jaar onze zotte ideeën, essentiële onderzoeken en prachtige plannen wel te kunnen uitwerken. Mijn goede voornemen is dan ook om mijn optimisme terug te zoeken (en voldoende rust in te plannen). En met de Roularta Editorial Awards staat er hopelijk direct een portie motivatie op de planning.

In het redactiekrantje en op onze dashboards passeren cijfers. 18.959 bezoekers, lees ik zwart op wit. Indrukwekkend, maar toch ook een tikje abstract, zo’n cijfer.

Tot je aankomt op de Winterfair.

18.959 bezoekers: dat zijn rijen én rijen lezeressen die staan te popelen om een Libelle-wonderland binnen te stappen. Dat is geroezemoes, gelach – en soms ook een beetje gezeur. Het zijn ogen die glinsteren wanneer iemand een cadeautje uit een gigantische sjiekenbak mag vissen. En volwassenen die weer even kind worden op de draaimolen.

Het was druk – héél druk – en dat raakte me: zó veel mensen die naar de Nekkerhal afzakten, gewoon om erbij te zijn.

Rond een tafel vol gouden glitterstiften luisterden wij als redactie naar verhalen van lezers. Dochters die vragen om op hun verjaardag dat ene gerecht van Libelle te maken. Reportages die hen aanzetten om beter voor zichzelf te zorgen. Vaste rituelen, zoals eerst de column van Anne Davis lezen of hardop lachen met de rubriek ‘ben ik de enige die…’.

Het is bijzonder om te horen hoe Libelle voor zovelen een deel is van hun leefwereld. En hoe fijn ze het vinden om dat hier, samen, te kunnen beleven.

Ik ben benieuwd waar deze beweging ons zal brengen. Intussen zijn er al reizen: van de Libelle-cruise tot een bezoek aan het Libelle-wijndomein. Het voorbije weekend was er het Libelle Crea-café. Lezeressen versierden kerstkoekjes en bokalen. Het zijn stuk voor stuk activiteiten waar lezers elkaar ontmoeten, samen creëren of samen op avontuur gaan.

Ik droom verder. Van nog meer samen. Online, maar ook offline, zoals deze momenten tonen. Wie weet organiseren we in de toekomst seizoenswandelingen met onze lezeressen of gezellige picknicks. Er zit zó veel potentieel om die warme, hechte community tot leven te brengen.

Wanneer ik na de Winterfair ’s avonds naar het station wandel en op een perron vol mensen met Libelle-goodiebags sta, voel ik me glimmen van trots dat ik daar deel van mag uitmaken. Plots tikt iemand op mijn schouder: “Ben jij niet van Libelle Lekker?”
Ik lach. We slaan een praatje. Ze moet dezelfde trein nemen, en we babbelen verder.
En zo werd een getal op een dashboard een glimlach. Een gesprek. En een band die blijft.

Het zijn rare tijden! Dat zinnetje heb ik het afgelopen jaar het vaakst gehoord, denk ik. Geen wonder eigenlijk, want het lijkt de laatste tijd wel of crisissen elkaar in sneltempo opvolgen.  De aanslepende oorlog in Oekraïne, de naweeën van corona, de energiecrisis, natuurrampen, de herbewapening, de economische onzekerheid: bij veel mensen hakken ze er stevig op in. En dat is niet zomaar een gevoel: de Belhealth-studie van Sciensano toonde wetenschappelijk aan dat crisistijden wel degelijk een invloed hebben op ons mentaal welzijn.

Ook voor Roularta Advertising was 2025 een annus difficilis, een jaar waarin moeilijke momenten afgewisseld werden met mooie opstekers, zoals de herlancering van Knack Weekend en de nieuwe plannen rond de business community Trends Z.  Het was vooral een jaar vol verandering. En verandering kan soms lastig zijn. Het haalt je uit je comfortzone, vergt veel energie en vraagt vooral veel veerkracht. Natuurlijk word je hierin begeleid door het bedrijf en je leidinggevende, maar ook voor jezelf als werknemer blijft de hamvraag: hoe kan je je veerkracht behouden, ook als het wat moeilijker gaat?

Eerste tip: concentreer je op problemen waar je controle over hebt en probeer los te laten wat buiten jouw macht ligt. Strategische beslissingen worden nu eenmaal genomen, herstructureringen worden doorgevoerd – dat is de gewone gang van zaken in een bedrijf. Het gaat erom over hoe jij ermee omgaat. Flexibel denken en een positieve mindset kunnen hierbij helpen: dat ontdekte ik jaren geleden al tijdens een coaching. Stel je de vraag: wat is de uitdaging precies? Wat het ergste dat me kan overkomen? Hoe kan ik de zaken langs een andere – lees:  positievere – kant bekijken?  Breng dan in kaart waar je wél een invloed op hebt: welke ervaring en welke vaardigheden heb ik en op welke manier kan ik die blijven inzetten? Waar ben ik goed in, hoe kan ik verder groeien, mijn netwerk uitbouwen, relevant blijven? Wat kan ik nog bijleren? Tweede tip: ga de verbinding aan met je collega’s. Deel je zorgen (zonder dat de werkplek verandert in de spreekwoordelijke klaagmuur), help en ondersteun mekaar. Het gevoel dat je er niet alleen voorstaat, is een krachtig middel om jouw veerkracht en die van je collega’s te verhogen. En vergeet niet: een streepje humor af en toe kan echt wonderen doen. Derde tip: zorg goed voor jezelf. Dat lijkt misschien een evidentie, maar grenzen stellen en tijdig rust nemen blijkt in de praktijk toch niet zo eenvoudig. Maar het is belangrijk dat je de energiebalans herstelt zodat je beter kan omgaan met stress en tegenslag. En tenslotte: ga sporten. Of je nu gaat wandelen, fietsen of zwemmen: als je je fysiek sterker voelt, sta je ook mentaal sterker in je schoenen. Extra motivatie nodig? Beluister dan zeker de podcastreeks ‘Kopsporters’ van Roularta Brand Studio, die samen  met Flair en Basic-Fit tot stand kwam.

Verandering is de enige constante, zei de Griekse filosoof Heraclitus al – en dat klopt helemaal. Van periodes waar alles voor de wind ging, over samensmeltingen en overnames tot zelfs collectief ontslag: ook ik heb het allemaal al door- en meegemaakt. En één ding heb ik door de jaren heen geleerd: je veerkracht kan je trainen, net als je spieren!

Vorige maand was het weer tijd voor de Roularta-quiz, iets wat onmiddellijk in de agenda genoteerd staat zodra de datum bekendgemaakt wordt.

Met hetzelfde enthousiaste team als vorig jaar, gaan we uiteraard de uitdaging weer aan.

De voorbereiding verloopt bij de ene al wat fanatieker dan de andere. Van wat meer naar het nieuws kijken en in de kranten bladeren, tot echte studeerboekjes met verschillende vragen en antwoorden in.

Zelf behoor ik tot de eerste groep. Meestal luister ik in die periode aandachtiger naar het nieuws op de radio en ook de uitvoerder en naam van liedjes probeer ik te raden.

Voor de rest reken ik op mijn ‘parate’ kennis en vooral op een grote dosis geluk m.a.w. dat er niet te veel sportvragen gesteld worden.

Met enkele collega’s worden er allerlei weetjes uitgewisseld. Of we die allemaal zullen onthouden, dat is nog maar de vraag.

Op donderdag 20 november is het dan zover. Het belooft alvast een speciale dag te worden, want wanneer we ’s ochtends naar buiten kijken, zien we de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen.

Onze jongste thuis vurig hopend dat de sneeuw zou blijven liggen om eindelijk eens een sneeuwpop te kunnen maken. Onze oudste ontpopt zich tot moppersmurf, want hij vindt sneeuw te koud, te nat en al zeker niet leuk.

De straten liggen gelukkig niet bedekt met sneeuw, dus de rit naar de Meiboomlaan verloopt redelijk vlot.

Na de werkdag wordt de Happie omgetoverd tot een echte quizruimte. Ieder team zit met pen en papier in de aanslag om aan de eerste ronde te beginnen.

Het is een fotoronde. Op het eerste gezicht lijkt het moeilijk te worden, maar met ons vierkoppige team weten we toch heel wat antwoorden samen te sprokkelen.

Het is leuk om te zien hoe we elkaar aanvullen. Er heerst ook altijd een gezellige sfeer, al wordt het naar de laatste ronde toe toch wat meer gespannen wanneer we zien dat we bij de tussenstand op de derde plaats staan.

De laatste ronde blijkt voor ons de moeilijkste waardoor we uiteindelijk op de vierde plaats eindigen.

Tevreden kiezen we onze prijs uit en blikken stiekem al vooruit naar de volgende quiz, want die zullen we zeker opnieuw met stip aanduiden in de agenda.

We kijken er al naar uit!

Welkom in mijn eerste blog, en welkom in mijn verhaal!

Ik ben Luka De Muylder en werk als sales manager bij Roularta Local Media. Anderhalf jaar geleden zette ik mijn eerste stappen bij Roularta, en sindsdien is het een boeiende reis vol nieuwe contacten, projecten en uitdagingen.

De eerste maanden voelde een beetje alsof ik leren zwemmen in een zee vol mogelijkheden. En geloof me, die zee is groot! Het was niet altijd eenvoudig, maar beetje bij beetje zijn we er wel geraakt. Na een jaartje meedraaien merk je dat je echt grip krijgt op alles, je klanten leert kennen en je steeds vlotter kunt navigeren door het grote aanbod dat Roularta te bieden heeft.

Mijn focus lag tot nu toe op Oost-Vlaanderen, vooral voor immo-makelaars en projectontwikkelaars. Binnenkort begint een nieuwe uitdaging: ik word verantwoordelijk voor de regio rond de Denderstreek, met een bredere focus op Immo, Retail en Recruiting. Spannend? Zeker. Uitdagend? Absoluut. Maar juist dat maakt het leuk.

Wat ik het allerleukste vind? Het begeleiden van onze klanten in onze media. Elke zondag kijk ik ernaar uit om te zien wie er in De Zondag staat en hoe we hen via De Krant van West-Vlaanderen en Mijn Stad TV in de kijker kunnen zetten. Het is geweldig om ondernemers en hun verhalen zichtbaar te maken en mee te bouwen aan hun succes. Daarnaast hebben we bij Roularta zeer leuke collega’s, en de keren dat we elkaar op kantoor zien, amuseren we ons altijd. Die momenten zijn waardevol, want het leven van een sales manager speelt zich grotendeels op de baan en in de auto af.

Buiten het werk vind je mij vaak in mijn eigen schermclub in Aalst. Altijd welkom voor een spelletje of een gezellige babbel. Het is mijn manier om even af te schakelen, plezier te maken en energie op te doen voor alles wat er op kantoor en in de regio gebeurt.

Kortom: dit waren mijn eerste stappen bij Roularta, en ik kijk uit naar de volgende stappen. Nieuwe uitdagingen, nieuwe klanten en hopelijk heel wat mooie verhalen om te delen – zowel op de baan, in onze media, als daarbuiten. Wie weet wat er nog allemaal op ons pad komt, maar ik ben er klaar voor en heb er ongelooflijk veel zin in!

Het leukste aan mijn werk? Iedere dag is écht anders. Gisteren was ik bezig met de financiën van Knipmode, vandaag ben ik filmpjes aan het opnemen van diverse naaitechnieken, en morgen mag ik de collectie ontwerpen voor 6 edities van 2026. But first things first, laat ik me even voorstellen. Mijn naam is Lotte Valkenburg, sinds 2023 ben ik hoofdredacteur van Knipmode. Ik woon in gemeente Hoogstraten (ja ja, een echte import Belg) samen met mijn vriend en mijn Bernedoodle Honcho.

Nu weer even over het werken bij Roularta. De invulling van mijn rol als hoofdredacteur heb ik inmiddels zo’n 2,5 jaar geleden zelf mogen inkleuren. Als afgestudeerd modeontwerpster had ik nog geen ervaring in de journalistiek, dus mij een rol als hoofdredacteur geven was een gewaagde zet. Door mijn leergierigheid, het vertrouwen van de mensen om mij heen en mijn kennis over het (zelf) maken en ontwerpen van kleding heeft ertoe geleid dat ik in een korte tijd het redelijk goed in de smiezen had. De ruimte die ik krijg om mij zowel creatief als strategisch te ontwikkelen vind ik erg fijn en zorgt ervoor dat ik iedere dag met plezier aan mijn werkdag start.

Knipmode staat al decennialang voor creativiteit, stijl en vakmanschap. De kracht van ons merk zit in de manier waarop we die traditie telkens opnieuw vertalen naar iets eigentijds. Vandaag de dag merken we dat steeds minder mensen het vakmanschap van zelfmaakmode beheersen. Vandaar dat de focus van Knipmode niet alleen ligt op het tijdschrift en onze webshop, maar ook op zoveel mogelijk mensen begeleiden in het starten met hun eerste naaiproject. Dit doen we met behulp van filmpjes van leuke DIY’s en simpele instaptechnieken mét en zonder naaimachine, zodat de creatieve vonk van al deze potentiële hobby-naaisters zo snel mogelijk overslaat.

Dit is nog maar het begin. Ik kan niet wachten om meer te vertellen over de manieren waarop ik mijn creativiteit inzet, zowel zakelijk als privé.

Een podcast lijkt op het eerste gezicht simpel: je zet een microfoon neer, je neemt een gesprek op en publiceert het. Klaar, toch? Maar bij ons zien we podcasting heel anders. Voor ons is een podcast geen product op zichzelf, maar een middel om een verhaal te vertellen, een community te bouwen en een overtuiging uit te dragen.

Het fundament: gedeelde overtuigingen
De sterkste communities draaien niet om gedeelde interesses, maar om gedeelde overtuigingen. Dat geldt ook voor podcasts. Daarom begint elke productie met de vraag: waar geloven wij in? Pas als we dat scherp hebben, kunnen we bouwen aan een podcast die écht resoneert met luisteraars.

De kernvragen die wij stellen
Bij het ontwikkelen van een nieuwe podcast stellen we onszelf altijd dezelfde fundamentele vragen:
· Waarom moet deze podcast er komen? Niet: omdat het kan, maar omdat het moet.
· Voor wie maken we dit? Wie is de luisteraar, en wat weet diegene al?
· Waarom zou deze luisteraar voor ons kiezen? Er zijn duizenden podcasts: wat maakt ons onderscheidend?
· Wat is de boodschap? Waar gaat het écht over, los van het onderwerp?
· Wanneer is het een succes? Bereik, herkenning, impact. Het kan veel betekenen, maar we moeten het vooraf definiëren.
· Wat nemen luisteraars mee? Wat moeten ze vinden, doen of weten na het luisteren?

Het grotere plaatje
Een podcast is bij ons dus nooit een losstaand project. Het is onderdeel van een groter geheel: ons merk, ons verhaal, onze community. Elke nieuwe productie vergelijken we bewust met wat er al is in de markt. Niet om te kopiëren, maar om te bepalen: wat doen wij anders?

De rol van podcasts
Voor ons zijn podcasts meer dan audio. Het zijn verhalen die passen in een ecosysteem van artikelen, video’s, social posts en live events. Door podcasts slim te positioneren, kunnen we nieuwe doelgroepen bereiken, bestaande communities versterken en laten zien waar we als merk voor staan.

Kortom: een podcast is nooit zomaar een podcast. Het is een manier om uit te dragen waar we in geloven, om een band op te bouwen met luisteraars en om ons merk relevant te maken in een wereld vol ruis.